Bartina Koeman staat niet bekend als iemand die graag op de voorgrond treedt. Toch kiest ze er de laatste tijd bewust voor om wél te vertellen wat er speelt, juist omdat zwijgen soms zwaarder kan wegen dan spreken. In een open gesprek laat ze zien hoe haar dagen eruitzien, met ziekenhuisafspraken, onderzoeken en behandelplannen die steeds opnieuw de agenda bepalen.
Het is een verhaal dat raakt, niet alleen omdat het over ziekte gaat, maar omdat het ook gaat over volhouden. Over proberen het normale vast te houden, terwijl je lichaam ondertussen andere plannen lijkt te maken. En over de manier waarop je leven kleiner kan worden, zonder dat je zelf kleiner wílt leven.
Een leven naast de spotlights
Voor veel mensen is de naam Koeman onlosmakelijk verbonden met voetbal. Ronald Koeman staat als bondscoach regelmatig in het middelpunt van de belangstelling, met alles wat daarbij hoort: druk, meningen en camera’s. Maar thuis speelt zich al jaren een heel ander gevecht af, ver weg van stadions en analyses.
Bartina leeft al lange tijd met borstkanker. Wat ooit begon als een schrikmoment dat je hoopt af te sluiten na behandelingen, groeide uit tot een langdurige, ingrijpende realiteit. Een ziekte die niet alleen haar raakt, maar ook hun gezin en alles eromheen.
De diagnose die alles veranderde
In 2010 kwam het eerste bericht: borstkanker. Zoals bij zoveel mensen volgden er behandelingen, hoopvolle fases en het idee dat je na verloop van tijd misschien weer vooruit kunt kijken. Maar bij Bartina kreeg het verhaal later een harde wending die veel families kennen én vrezen.
In 2018 werden uitzaaiingen ontdekt. Vanaf dat moment veranderde de situatie: het werd ongeneeslijk. De focus verschoof naar tijd rekken en kwaliteit van leven. Geen eindstreep meer in zicht, maar wel de wens om zo goed mogelijk door te gaan.
Waarom “stabiel” ineens een topwoord is
Als Bartina haar situatie nu moet samenvatten, gebruikt ze één woord dat voor buitenstaanders misschien weinig zegt, maar voor haar goud waard is: “stabiel”. In een leven waarin uitslagen alles kunnen kantelen, is stabiliteit opeens een soort rustpunt.
De immunotherapie en chemokuren die ze nu krijgt, laten effect zien. Dat betekent niet dat alles makkelijk is, maar wel dat het niet achteruitgaat. En soms is dat precies waar je je aan vastklampt: geen wonder, wel ruimte om adem te halen.
De prijs van behandelingen
Dat er effect is, komt niet zonder bijwerkingen. Bartina beschrijft hoe zwaar de periodes rond de kuren kunnen zijn. Soms voelt ze kort na een behandeling even opluchting, alsof haar lichaam een kleine pauze krijgt voordat de volgende golf zich aandient.
Die opluchting is vaak maar tijdelijk. Daarna volgen pijn, uitputting en dagen waarop zelfs een eenvoudige afspraak te veel blijkt. Plannen worden afgezegd, energie verdwijnt en je wereld krimpt terug naar wat je lichaam die dag toestaat.
LEES OOK:Slecht nieuws voor middeninkomens: dit dreigt er in 2027 te veranderen
Een cyclus van hoop en realiteit
Ze heeft inmiddels “ontzettend veel” behandelingen gehad. Elke nieuwe stap brengt een beetje verwachting mee: misschien werkt dit, misschien blijft het langer rustig. Maar daaronder ligt steeds de realiteit dat het ook anders kan uitpakken, en dat besef vreet energie.
Die terugkerende cyclus maakt het mentaal zwaar. Je leeft van kuur naar kuur, van controle naar controle, met tussendoor momenten waarop je probeert jezelf bij elkaar te rapen. Alsof je elke keer opnieuw moet leren vertrouwen op de volgende dag.
De klachten die je niet ziet
Naast de emotionele druk is er de lichamelijke tol. Bartina vertelt over neuropathie: tintelingen, een dof gevoel en onzekerheid in haar ledematen. Het maakt lopen soms wankel, alsof je lijf niet helemaal meewerkt met wat je hoofd wil.
Daar komen droge slijmvliezen, vermoeidheid en pijn bij. Ook spelen uitzaaiingen op haar wervels mee, waardoor pijnstilling noodzakelijk is om de dag door te komen. Het is telkens zoeken naar grenzen: wat kan wel, wat kan vandaag niet.
Een moment dat alles stilzette
Alsof de ziekte nog niet genoeg is, ontsnapte Bartina in 2024 ook aan een levensbedreigende situatie door sepsis, een ernstige bloedvergiftiging, veroorzaakt door pneumokokken. Het was kantje boord, en ze benoemt nadrukkelijk hoe dankbaar ze is dat ze toen in Nederland was.
Ze deelt daarbij een bijna filmische ervaring: een tunnel, en aan het einde een terracotta-achtige pot. Toen ze wakker werd op de intensive care, dacht ze: mijn tijd is nog niet. Alsof er nog iets is dat ze moet afronden.
Ronald Koeman als vaste grond
In tijden als deze wordt zichtbaar wat een relatie echt draagt. Bartina spreekt liefdevol over Ronald en zijn steun. Geen groot drama, geen mooie speeches, maar aanwezig zijn, luisteren en er gewoon staan wanneer het leven schommelt en alles onzeker is.
Ze mist het sociale leven dat vroeger vanzelfsprekend was, maar Ronald accepteert het nieuwe tempo. Hun band lijkt daardoor dieper geworden: minder ruis, meer kern. Soms is liefde precies dat: met elkaar meebewegen, ook als het landschap verandert.
Openheid die herkenning geeft
Dat Bartina haar verhaal deelt, zorgt voor herkenning bij veel mensen. Kanker raakt bijna iedereen, direct of via iemand dichtbij. Juist haar nuchtere, eerlijke toon maakt indruk: geen opsmuk, wel een duidelijk beeld van hoe het écht voelt.
Tegelijk laat haar verhaal zien dat ziekte niet alleen maar verdriet is. Het gaat ook om plannen maken binnen nieuwe grenzen, goede dagen koesteren en kleine overwinningen vieren. Het normale leven terugvinden, al is het maar even.
Leven in het nu, met kleine overwinningen
Wat blijft hangen, is haar nadruk op het hier en nu. Bartina wil niet alleen “patiënt” zijn, maar mens. Iemand die nog steeds wil voelen dat ze leeft, ondanks alles wat er speelt en ondanks de onvoorspelbaarheid van morgen.
Een dag met minder pijn, een rustig moment thuis, een afspraak die wél lukt: het zijn geen kleine dingen meer, maar waardevolle mijlpalen. Wat vind jij van haar openheid en de manier waarop ze dit deelt? Laat het weten via onze sociale media.
LEES OOK:Politie doet schokkende vondst in wandelgebied: ‘We kunnen niet zeggen hoe oud ze was’
