Gerard Casius en Margriet de Haan genieten al jaren van hun uitzicht op de historische Bovenkerk van Kampen. Hun appartement, met zicht over de stad, voelde altijd als een veilige haven. Maar die rust is plots verdwenen. Het echtpaar kreeg onlangs te horen dat hun woning zich op een industrieterrein bevindt en dat ze het pand binnen twaalf weken moeten verlaten. Een onverwachte bureaucratische wending zet hun leven volledig op zijn kop.
Een brief die alles veranderde
Het was Bevrijdingsdag toen Gerard en Margriet een officiële brief ontvingen die hun toekomst onzeker maakte. Terwijl Gerard zich voorbereidde om over zijn jeugd in de oorlog te vertellen, bracht de postbode het bericht dat alles veranderde. De gemeente Kampen gaf het stel een duidelijke waarschuwing: verlaat de woning binnen twaalf weken of betaal een forse boete. De reden? Hun huis bevindt zich op een terrein dat officieel niet als woongebied is bestemd.
Voor het echtpaar kwam de mededeling als een schok. Ze wonen er al jaren met plezier en hadden geen enkel vermoeden dat hun woning ‘illegaal’ bewoond werd. Volgens Gerard is er altijd openheid geweest over hun verblijf. “We staan gewoon ingeschreven, betalen belasting en hebben nooit signalen gekregen dat er iets niet klopte,” zegt hij.
De rol van de buurman in het conflict
De aanleiding voor de brief blijkt te liggen bij een conflict met hun buurman, Marcel Plender. Hij diende een handhavingsverzoek in bij de gemeente nadat het echtpaar bezwaar had gemaakt tegen zijn plan voor een nieuwe sportschool in het gebouw. Volgens Gerard had dat eerst aan de Vereniging van Eigenaren moeten worden voorgelegd. Maar Marcel, die zowel eigenaar als bestuurslid is, dacht daar anders over en schakelde de gemeente in.
Marcel stelt dat het wonen op een industrieterrein altijd risico’s met zich meebrengt. “Als je hier woont, weet je dat dit eigenlijk geen woonbestemming heeft,” zegt hij. In zijn ogen hadden Gerard en Margriet het gesprek moeten aangaan in plaats van bezwaar te maken. Zijn actie leidde echter tot een situatie waarin niet alleen hun conflict, maar ook de geldigheid van meerdere woningen in het gebouw ter discussie kwam te staan.
Onduidelijkheid over handhaving en verantwoordelijkheid
De zaak blijkt complexer dan gedacht. In het pand bevinden zich negen appartementen, waarvan de gemeente er slechts twee officieel heeft aangeschreven. De andere bewoners lijken voorlopig buiten schot te blijven. Volgens betrokkenen handhaaft de gemeente alleen wanneer er een formele klacht wordt ingediend. Dit zorgt voor een gevoel van willekeur bij de bewoners.
Gerard en Margriet vragen zich af waarom de gemeente nooit eerder actie ondernam, zeker gezien het feit dat het pand al jarenlang bewoond wordt. De onduidelijkheid over de bestemmingsplannen en de verantwoordelijkheid van de gemeente zorgen voor frustratie. “We voelen ons gestraft voor iets waar we nooit bewust voor gekozen hebben,” zegt Margriet.
Een juridisch gevecht met hoge inzet
Het echtpaar overweegt juridische stappen, maar de procedure is ingewikkeld en kostbaar. Hun advocaat onderzoekt of er fouten zijn gemaakt bij de handhaving en of de bestemming in het verleden verkeerd is geregistreerd. Intussen hangt het dreigende vertrek als een donkere wolk boven hun hoofd. De mogelijkheid om hun woning te verliezen, voelt niet alleen als een financiële klap, maar ook als een aantasting van hun thuisgevoel.
De emotionele impact is groot. Gerard, die zijn hele leven in Kampen heeft gewoond, vindt het idee om te moeten vertrekken ondraaglijk. “We hebben hier ons leven opgebouwd, vrienden gemaakt, onze plek gevonden. Dit huis is meer dan stenen — het is ons thuis.”
Een breder probleem dan één woning
De kwestie legt een groter probleem bloot dat in meer gemeenten speelt: de vermenging van woon- en bedrijfsbestemmingen. Door de krappe woningmarkt worden panden steeds vaker omgebouwd of bewoond zonder dat de bestemmingsplannen volledig zijn aangepast. Wanneer er dan een klacht binnenkomt, kan dat plots leiden tot gedwongen verhuizingen, zelfs bij bewoners die jarenlang te goeder trouw hebben geleefd.
Ook lokale bestuurders erkennen dat dit een grijs gebied is waarin regels en menselijkheid botsen. Voor Gerard en Margriet is dat echter weinig troost. Hun toekomst hangt nu af van juridische procedures en politieke bereidheid om de bestemmingen te herzien.
Onzekere toekomst en hoop op begrip
De komende weken zijn cruciaal voor het echtpaar. Ze hopen dat de gemeente bereid is in gesprek te gaan en tot een redelijke oplossing te komen. Een herziening van het bestemmingsplan of een tijdelijke uitzondering zou hun situatie kunnen redden.
Ondanks alles blijft het stel strijdbaar. “We willen alleen maar met rust gelaten worden,” zegt Margriet. “We hebben niets verkeerd gedaan. We willen gewoon in ons eigen huis blijven wonen.” Hun verhaal laat zien hoe snel een administratief detail kan uitgroeien tot een nachtmerrie — en hoe kwetsbaar gewone mensen kunnen zijn tegenover de logica van bureaucratie.
