Het levensverhaal van Joke Walle leest als een aaneenschakeling van verlies, veerkracht en overleven. De 78-jarige vrouw, bij het grote publiek bekend van televisie, verloor haar twee kinderen en later ook haar echtgenoot. Zelf bereikte ze ooit een punt waarop ze niet meer verder wilde. Achter haar scherpe tong en ruwe humor gaat een geschiedenis schuil die wordt getekend door rouw, eenzaamheid en een hardnekkige wil om toch door te gaan.
Bekend van televisie, maar meer dan een typetje
Joke Walle kreeg landelijke bekendheid door haar rol in de realityserie Oh Oh Den Haag. Daar viel ze op door haar uitgesproken karakter en kleurrijke taalgebruik. Vier dagen per week beheert ze het toiletgebouw op de Haagse markt. Zelf noemt ze haar werkplek zonder omwegen haar schijthuis. Bezoekers weten dat ze direct worden aangesproken wanneer het toilet niet netjes wordt achtergelaten.
In de serie werd haar imago versterkt door scènes waarin ze luid vloekend reageerde op viezigheid. Die ongefilterde houding maakte haar tot een opvallende verschijning op televisie. Haar directe stijl zorgde voor herkenning en amusement bij een breed publiek. Sinds haar optredens wordt ze op straat aangesproken. Mensen vragen om een foto en spreken haar aan alsof ze haar persoonlijk kennen.
Die plotselinge bekendheid was voor haar wennen. Ze merkte dat kijkers haar vooral zien als de harde, nietsontziende toiletjuffrouw. In het weekblad Story vertelt ze dat er meer achter dat televisiekarakter schuilt. Volgens haar laat televisie vooral de meest opvallende momenten zien. Haar zachtere kant blijft daardoor grotendeels buiten beeld.
Meer dan grove taal en harde grappen
Joke benadrukt dat ze niet alleen bestaat uit scherpe opmerkingen en grove humor. Ze vertelt dat ze een deel van haar inkomsten schenkt aan goede doelen. Vooral arme kinderen kunnen op haar steun rekenen. Dat aspect van haar leven krijgt geen aandacht in entertainmentnieuws of realityformats. Daardoor ontstaat volgens haar een eenzijdig beeld van wie ze werkelijk is.
Ze begrijpt dat televisie vraagt om uitgesproken persoonlijkheden en duidelijke contrasten. Toch vindt ze het belangrijk dat mensen weten dat ze ook kwetsbaar is. Achter de harde woorden schuilt een vrouw die veel heeft verloren. Die combinatie van ruwheid en compassie maakt haar complexer dan het scherm doet vermoeden. Haar verhaal laat zien dat mensen zelden in één rol passen.
Werken als wapen tegen stilte
Dat Joke op haar leeftijd nog steeds werkt, is niet alleen een financiële keuze. Ze geeft aan dat ze slecht tegen de stilte in haar woning kan. Thuis wordt ze geconfronteerd met herinneringen die nooit verdwijnen. De leegte herinnert haar aan alles wat ze in haar leven verloor. Door te werken op de markt zoekt ze afleiding en menselijk contact.
Tussen bezoekers en vaste marktkooplieden voelt ze zich minder alleen. Het geroezemoes en de dagelijkse gesprekken houden haar in beweging. Wanneer ze hele dagen thuis zou zitten, nemen haar gedachten het over. Ze zegt dat ze dat niet zou volhouden. Werk biedt structuur en beschermt haar tegen eindeloos piekeren. Op de markt vindt ze ritme en een vorm van houvast.
Het onuitwisbare verlies van haar kinderen
Joke kreeg twee kinderen, maar geen van beiden leeft nog. Haar dochter werd dood geboren, een gebeurtenis die diepe sporen naliet. In die tijd werd een overleden baby vaak direct weggehaald. Moeders kregen nauwelijks gelegenheid om afscheid te nemen. Van haar dochter heeft ze geen enkele foto. Dat maakt het gemis tastbaarder en schrijnender.
Later verloor ze ook haar zoon Riny. Hij overleed op 24-jarige leeftijd aan een plotselinge longembolie. Zijn dood kwam onverwacht en abrupt. Hij woonde zelfstandig, maar kwam bijna dagelijks bij zijn moeder. Bij haar voelde hij zich het meest thuis. De band tussen hen was hecht en intens. Zijn overlijden sloeg een gat dat nooit meer werd gevuld.
Ze zegt dat het verliezen van een kind het ergste is wat een mens kan meemaken. Dat verdriet verandert van vorm, maar verdwijnt nooit volledig. Het blijft als een stille onderstroom aanwezig in alles wat je doet. Het bepaalt hoe je naar de wereld kijkt en hoe je verder moet zonder wat je lief was.
Een dagelijks ritueel van herinnering
Hoewel Joke zichzelf niet als gelovig ziet, bidt ze iedere avond. Ze doet dat bij de foto van haar zoon Riny. Voor haar dochter heeft ze geen afbeelding om naar te kijken. Tijdens dat korte moment richt ze zich tot God met een eenvoudige vraag. Ze vraagt of er goed voor haar kinderen wordt gezorgd.
Dat dagelijkse ritueel geeft haar rust voordat ze gaat slapen. Het is een klein gebaar met grote betekenis. Door te bidden voelt ze zich verbonden met haar kinderen. Het helpt haar om hun herinnering levend te houden. Ook zonder uitgesproken geloof kan zo’n moment houvast bieden in een leven vol verlies.
Rouw die een huwelijk brak
Het verlies van hun kinderen drukte zwaar op haar huwelijk. Haar man kon het verdriet niet verwerken. Volgens Joke zocht hij zijn toevlucht in alcohol om de pijn te verdoven. Ze zegt dat hij zichzelf langzaam kapot dronk. Vijftien jaar geleden overleed hij na een lange periode van alcoholisme.
Zijn aftakeling maakte het rouwproces ingewikkelder. Ze begreep dat hij het verlies niet aankon, maar het was zwaar om hem te zien afglijden. Rouw kan mensen dichter bij elkaar brengen, maar ook uit elkaar drijven. Waar zij probeerde door te gaan, koos hij voor verdoving. Uiteindelijk bleef ze alleen achter, zonder kinderen en zonder partner.
Een moment van wanhoop
Ook Joke zelf bereikte een dieptepunt. Twintig jaar geleden deed ze een poging om uit het leven te stappen. Ze sprong uit het raam van haar woning op de eerste verdieping. De val bedroeg enkele meters. Wonder boven wonder brak ze niets.
Ze zegt dat ze blijkbaar nog niet mocht sterven. De sprong liet wel blijvende sporen achter in haar lichaam. Haar rugklachten herinneren haar nog steeds aan dat moment. Het was een periode waarin de wanhoop haar volledig overspoelde. Die gebeurtenis beschouwt ze als een schreeuw van iemand die geen uitweg meer zag.
Blijven staan ondanks alles
Ondanks alles staat Joke nog steeds op de Haagse markt. Ze werkt, lacht en vloekt zoals mensen van haar gewend zijn. Achter dat publieke gezicht schuilt een vrouw die meerdere malen werd geconfronteerd met intens verlies. Haar verhaal toont dat televisiebeelden slechts een deel van de werkelijkheid laten zien.
Door te blijven werken zoekt ze afleiding en menselijk contact. Ze kiest ervoor om niet stil te vallen in herinneringen. Op de markt vindt ze gesprekken, herkenning en soms warmte. Het verleden draagt ze altijd met zich mee, maar ze blijft in beweging. Tussen de marktkramen en het geroezemoes laat ze zien dat zelfs na het diepste verlies het leven doorgaat.
