Je dacht misschien dat de relatie tussen André Hazes en Noa Braaf in rustig vaarwater zat. In zijn nieuwe podcast ADHAZES laat André echter een ander geluid horen. Samen met zijn zus Roxeanne spreekt hij opvallend open over zijn bindingsangst en de gevolgen daarvan voor zijn liefdesleven. Hij vertelt dat hij zelfs overwoog om het uit te maken met Noa, terwijl hij stapelgek op haar is. Die eerlijkheid maakt het gesprek kwetsbaar en indringend.
In de podcast klinkt geen ingestudeerd verhaal, maar een persoonlijke ontboezeming. André legt zijn twijfels op tafel en benoemt patronen die hij eerder niet durfde te erkennen. Daarmee geeft hij een inkijk in zijn binnenwereld. Het beeld van de zelfverzekerde artiest maakt plaats voor dat van een man die worstelt met zijn eigen gevoelens.
Bindingsangst als terugkerend patroon
Je hoort in het gesprek hoe André zich de afgelopen tijd intensief heeft verdiept in het begrip bindingsangst. Hij zag dat eerdere relaties steeds op een vergelijkbaar punt vastliepen. Zodra het serieuzer werd, voelde hij onrust. Dat gevoel herkende hij lange tijd niet als angst, maar als een teken dat het niet goed zat.
Toen Noa opnieuw in zijn leven verscheen, leek alles anders. Hij beschrijft haar als iemand op wie hij echt verliefd is. Toch kwam na een paar maanden hetzelfde oude gevoel terug. “En toen kwam ik weer op een punt bij ons in de relatie, na een paar maanden, dat ik dacht: ik voel weer dat onrustige. Ik voel weer dat ik het uit wil maken. Daar ben ik heel eerlijk in”, vertelt hij aan Roxeanne. In zijn stem klinkt teleurstelling, maar ook zelfinzicht.
Van vluchten naar blijven
Je merkt dat André dit keer anders reageert dan in het verleden. Waar hij eerder direct afstand zou nemen, besloot hij nu te blijven. Hij herkende de onrust als bindingsangst en niet als bewijs dat de relatie verkeerd was. Dat inzicht veranderde zijn houding fundamenteel.
“Dus ik dacht: ga eens doorzetten! En nu is ze mijn alles”, zegt hij zichtbaar opgelucht. Hij beschrijft hoe de angst hem bijna overnam. “Ik vond het helemaal niet meer chill. Niet meer fijn. Zij kan mij pijn gaan doen. Ik vond het helemaal niet meer relaxed.” Het zijn zinnen die laten zien hoe sterk de angst voor kwetsbaarheid kan zijn. Door toch te blijven, groeide de relatie verder. “En nu is ze gewoon mijn hartje”, voegt hij toe. Roxeanne reageert warm: “En ook die van mij!”
Serendipity als tastbaar symbool
Je zag vorige maand al een teken dat hun relatie serieus is. Tijdens een gezamenlijke verjaardagstrip naar New York lieten André en Noa een matchende tattoo zetten. Op hun handen prijkt het woord ‘serendipity’. Dat begrip staat voor het toevallig vinden van iets waardevols terwijl je er niet bewust naar zoekt.
Die keuze weerspiegelt hun geschiedenis. Hun paden kruisten elkaar eerder, maar toen was het moment niet rijp. Dat het nu wel klopt, voelt voor hen als een bijzondere samenloop van omstandigheden. De tattoo is meer dan een romantisch gebaar. Het symboliseert een bewuste beslissing om voor elkaar te kiezen en samen door te zetten.
Een eerste ontmoeting met een verleden
Je hoort in eerdere interviews dat hun verhaal verder teruggaat. In een gesprek met Evert Santegoeds vertelde André dat hij Noa leerde kennen toen zij zeventien was en hij 24. Die avond werd er gezoend, maar het bleef daarbij. Haar vader maakte duidelijk dat hij “hier wel een stokje voor ging steken”, omdat zijn dochter minderjarig was.
André benadrukte toen dat hij niet samen was met Monique. Er was dus geen sprake van ontrouw. Na die eerste ontmoeting volgde een lange periode zonder contact. Pas recent vonden zij elkaar opnieuw. De omstandigheden waren veranderd en Noa was inmiddels volwassen. Die voorgeschiedenis geeft hun huidige relatie extra lading.
Zelfreflectie als keerpunt
Je merkt dat André in ADHAZES nadrukkelijk naar zichzelf kijkt. Hij schuift de verantwoordelijkheid niet af op zijn partner of zijn verleden. Hij erkent dat zijn bindingsangst hem jarenlang parten speelde. Dat hij nu kiest om die angst onder ogen te zien, markeert een belangrijke stap in zijn ontwikkeling.
Voor jou als luisteraar maakt dat zijn verhaal herkenbaar. Liefde is niet altijd alleen romantisch en vanzelfsprekend. Angst en onzekerheid kunnen diepe sporen trekken. Door te benoemen wat er speelt, kun je echter andere keuzes maken. André laat zien dat weglopen niet altijd de enige uitweg is.
Familie als steunpilaar
Je voelt in de podcast hoe belangrijk de band met Roxeanne is. Zij kent haar broer door en door en stelt vragen die verder gaan dan oppervlakkige praat. Dat creëert een veilige ruimte voor eerlijkheid. Haar warme reactie op Noa toont dat zij haar inmiddels heeft omarmd als onderdeel van de familie.
Die steun lijkt André vertrouwen te geven. Hij staat niet alleen in zijn proces. De combinatie van zelfinzicht, open gesprekken en familiebanden schetst een man die bereid is te bouwen aan een stabiele toekomst.
Een nieuwe fase voor André Hazes
Je ziet in dit verhaal meer dan alleen een liefdesrelatie. Het is een fase waarin André zijn angsten niet langer ontkent. Hij erkent dat hij twijfelde en zelfs wilde vertrekken. Tegelijkertijd koos hij ervoor te blijven en te groeien. De matchende tattoo, de openhartige bekentenissen en de steun van zijn zus onderstrepen dat dit geen vluchtige episode is.
Voor André lijkt dit het begin van een periode waarin hij anders met liefde omgaat. Niet vanuit impuls, maar vanuit bewustzijn. Zijn woorden in ADHAZES laten zien dat persoonlijke groei soms begint met het erkennen van je grootste angst. Dat maakt zijn relatie met Noa niet alleen een romantisch verhaal, maar ook een teken van volwassenheid en verandering.
