Je merkt hoe snel de situatie van Jade Kops verandert en hoe weinig rust haar wordt gegund. Nog geen dag na haar besluit om te stoppen met behandelen deelt ze opnieuw ingrijpend nieuws. Waar ze koos voor kwaliteit van leven, dwingt haar lichaam haar nu tot een nieuwe medische ingreep. Ze noemt die stap spannend, maar onvermijdelijk. De realiteit van haar ziekte laat haar geen tijd om te wennen aan keuzes.
Een update die niemand wil moeten delen
Je leest vrijdag een openhartige update van Jade op Instagram. Door de groei van haar tumor is haar neus bijna volledig afgesloten geraakt. Dat heeft directe gevolgen voor haar dagelijkse zorg. Ze schrijft dat sondevoeding via haar neus niet langer mogelijk is. Daarmee verliest ze een hulpmiddel waar ze lange tijd op heeft moeten vertrouwen. De boodschap komt hard binnen.
Neussonde wordt onmogelijk door tumorgroei
Je ziet hoe Jade de situatie helder en zonder omwegen uitlegt. Door de groei van de tumor komt een moment waarop een neussonde niet meer geplaatst kan worden. Dat moment is nu aangebroken. Ze beschrijft het feitelijk, maar de impact is groot. Het is opnieuw een bevestiging dat de ziekte terrein wint. Haar bewegingsvrijheid en comfort worden verder beperkt.
Toch een voorzichtig lichtpuntje
Je merkt dat Jade zelfs in dit zware bericht ruimte laat voor iets positiefs. Ze komt in aanmerking voor een ander type sonde. Ze schrijft: “Dat is een sonde die via je buikwand in je maag wordt geplaatst.” Het gaat om een PRG sonde. Deze vervangt het zichtbare slangetje in haar gezicht. Dat geeft haar enig gevoel van verlichting.
Blij en bang tegelijk voor de ingreep
Je voelt haar tweestrijd wanneer ze over de ingreep schrijft. Ze is opgelucht dat het slangetje uit haar gezicht verdwijnt. Tegelijk noemt ze de procedure heel eng. De plaatsing is een medische ingreep. Artsen willen haar liever niet onder narcose brengen. Daarom gebeurt het met plaatselijke verdoving. Die gedachte maakt haar angst begrijpelijk.
De beste optie binnen haar vooruitzicht
Je ziet hoe realistisch Jade naar haar situatie blijft kijken. Ondanks haar angst schrijft ze dat dit de beste optie is met haar vooruitzicht. Die woorden laten zien hoe bewust ze keuzes maakt. Ze weegt comfort, risico en levenskwaliteit tegen elkaar af. Ook nu kiest ze voor wat het meest passend is. Hoe zwaar die beslissing ook voelt.
De context van een zwaar besluit
Je kunt deze ingreep niet los zien van wat Jade eerder deze week deelde. Dinsdag schreef ze een uitgebreid bericht over haar MRI-uitslag. Ze begon met woorden die haar uitputting voelbaar maken. Ze schreef: “Mijn dagen voelen als los zand in mijn handen. Ik zit al ruim vier jaar in een rollercoaster, maar sinds vorige week voelt alles nog verdrietiger”.
Geen hoop meer op een goede uitslag
Je leest hoe Jade maandag de uitslag van haar scan kreeg. Ze voelde al dat er geen hoop meer was. Ze schreef: “Het voelde gek, want er was geen hoop meer op een goede uitslag na de klap van mijn verlamming”. Toch bleef één wens bestaan. Ze schreef: “Er was geen hoop meer op de woorden ‘de tumor is stabiel’, terwijl ik dat zó graag had gewild”.
De tumor blijft onverbiddelijk groeien
Je ziet hoe die woorden niet kwamen. In plaats daarvan hoorde Jade dat de tumor verder is gegroeid. Ze beschreef dat aangrijpend. “Naar alle kanten en dan vooral in de massa. De tumor groeit naar mijn neus, mijn oor, mijn hersenen en hij zit volledig om mijn aangezichtszenuw heen.” De beschrijving laat weinig ruimte voor hoop.
Een vijand met een onverbiddelijk getal
Je voelt hoe persoonlijk Jade haar ziekte benoemt. Ze schrijft: “Op dit moment is mijn grootste vijand 6,2 centimeter groot. Van dit schrijven lopen de tranen al over mijn wangen. Ik ben kapot..” Die woorden raken diep. Ze verbloemt niets. Haar eerlijkheid maakt de ernst van haar situatie pijnlijk zichtbaar.
Het gesprek met artsen in het Máxima Centrum
Je leest dat Jade ondanks alles het gesprek aanging met haar artsen in het Prinses Máxima Centrum. Ze sprak met hen over mogelijke bestraling. Ze noemt het gesprek heftig, verdrietig maar ook fijn. De artsen legden uit dat bestraling technisch mogelijk is. Tegelijk benadrukten zij dat de risico’s enorm zijn.
Risico’s die niet te dragen zijn
Je ziet hoe Jade die risico’s zonder omhaal deelt. Ze schreef: “Zo is er 30 tot 40 procent kans dat ik tijdens of net na de bestraling een grote inwendige bloeding krijg waar ik ter plekke aan zou overlijden.” Daarnaast zou ze vrijwel zeker wekenlang hevige pijn ervaren. Die vooruitzichten maakten de keuze loodzwaar.
Een vraag zonder voorspelbaar antwoord
Je merkt hoe één vraag steeds terugkwam na dat gesprek. Jade schreef: “Wat kan deze bestraling mij opleveren?” Het antwoord bleef onzeker. Niemand kon voorspellen wat het effect zou zijn. Die onzekerheid maakte de beslissing nog moeilijker. Een risico zonder garantie voelde onacceptabel in haar situatie.
Kwaliteit van leven boven behandeling
Je ziet hoe Jade uiteindelijk een dapper besluit nam. Ze koos ervoor om geen bestraling te ondergaan. Ze schreef: “Erg lastig en dubbel om nee te zeggen, maar in deze fase is kwaliteit van leven belangrijker.” Ze wil geen extra risico nemen. Het risico dat haar leven verder zou verkorten weegt zwaarder dan hoop.
Leven zonder verdere medische behandeling
Je leest hoe Jade vooruitkijkt naar een ander pad. Ze schreef: “Niet met een behandeling, maar met herinneringen maken terwijl ik probeer te ‘accepteren’ dat de tumor groeit”. Dat accepteren vraagt ongelooflijk veel kracht. Het is geen berusting, maar een bewuste keuze voor betekenisvolle tijd. Tijd die telt.
Een lied dat haar gevoel samenvat
Je ziet hoe Jade haar bericht afsluit met een moment dat alles vangt. Ze schreef: “Net hoorde ik het lied ‘I would stay’ op de radio. Dit is precies mijn gevoel en daarom sluit ik ermee af. I would stay, nog heel lang.” Die wens laat niemand onberoerd. Het is rauw, eerlijk en hartverscheurend menselijk.
