Je merkt dat het persoonlijke leven van Marjolein Faber deze week hard is geraakt door verdrietig nieuws. De voormalige minister van Asiel en Migratie heeft afscheid moeten nemen van haar paard. Via sociale media maakte zij bekend dat het dier is ingeslapen. Het bericht riep veel reacties op bij volgers. In enkele zinnen sprak Faber haar dankbaarheid uit. Het verlies markeert een emotioneel moment buiten politieke schijnwerpers.
Paardenliefde als vaste waarde
Je weet dat Faber naast haar politieke loopbaan bekendstaat als een toegewijd paardenliefhebber. Regelmatig is zij te vinden op de Veluwe, waar zij actief is binnen de mensport. Die sport draait om nauwe samenwerking tussen mens en dier. Vanuit een koets worden paarden aangestuurd met leidsels en stem. Het vraagt vertrouwen en wederzijds begrip. Voor Faber vormt deze sport al jarenlang een belangrijke persoonlijke uitlaatklep.
Een band die vanaf geboorte groeide
Je ziet dat het paard dat Faber verloor de naam Max droeg. Het dier was al sinds zijn geboorte in haar bezit. Die langdurige band gaf het afscheid extra lading. Max bereikte een leeftijd van 29 jaar. In haar bericht benadrukte Faber hoe bijzonder hun gezamenlijke tijd was. Jarenlang trokken zij samen over de Veluwe. Die herinneringen vormen nu een blijvende, tastbare erfenis.
Woorden die veel losmaakten
Je leest dat Faber haar gevoelens deelde bij een foto op X. Ze schreef: “Vandaag heb ik mijn trouwe vriend Max in moeten laten slapen. 29 ben je geworden. Je was stoer, grappig, eigenwijs en had een hart van goud.” Ook schreef zij: “Samen hebben wij urenlang over de Veluwe gezworven. Het was geweldig! Lieve Max, dank je wel voor ales wat je hebt gegeven.” De woorden raakten veel mensen zichtbaar.
Steun vanuit politieke hoek
Je merkt dat het bericht ook binnen de politieke wereld niet onbeantwoord bleef. Haar partijgenoot Geert Wilders sprak publiekelijk zijn medeleven uit. Via zijn eigen kanaal op X wenste hij Faber sterkte met het verlies. Die reactie onderstreepte dat verdriet ook binnen politieke verhoudingen wordt erkend. Het moment bracht een zeldzame persoonlijke toon. Medeleven overstemde daarbij politieke verschillen.
Bekend door rol in Den Haag
Je kent Faber vooral als een zichtbaar figuur in de landelijke politiek. Zij was minister van Asiel en Migratie in het kabinet Schoof I. Die functie vervulde zij tussen 2 juli 2024 en 3 juni 2025. In die periode stond zij regelmatig in de schijnwerpers. Haar beleid en uitspraken zorgden vaak voor felle discussies. Haar persoonlijke leven bleef daarbij meestal buiten beeld.
Een omstreden ministerschap
Je herinnert je dat Faber tijdens haar ministerschap meerdere keren in opspraak raakte. De zogenoemde lintjes-affaire staat veel mensen nog bij. Ook haar uitgesproken standpunten over het COA trokken aandacht. In haar boek Mij krijgen ze niet klein beschreef zij plannen die tot debat leidden. Die periode maakte haar tot een polariserende figuur. Tegelijk bleef haar privéleven grotendeels afgeschermd van het publiek.
Passies buiten het politieke podium
Je ontdekt dat Faber naast paarden nog een andere sportieve passie heeft. Zij beoefent al jarenlang jiujitsu. Deze Japanse vechtsport vraagt discipline, controle en mentale scherpte. Die eigenschappen sluiten aan bij haar politieke stijl. Binnen haar omgeving staat zij bekend als gedreven en standvastig. Die combinatie laat een veelzijdige persoonlijkheid zien, die verder reikt dan haar politieke rol.
Verdriet los van overtuigingen
Je beseft dat het verlies van een dier mensen diep kan raken. Voor wie jarenlang een band heeft opgebouwd, voelt het als afscheid van een gezinslid. Dat geldt ook voor publieke figuren. Het verdriet van Faber laat zien dat emoties losstaan van politieke overtuigingen. Op sociale media stroomden steunbetuigingen binnen. Het medeleven kwam uit uiteenlopende hoeken van de samenleving.
Een zeldzaam moment van menselijkheid
Je ziet dat dit nieuws een ander perspectief bracht in verharde politieke tijden. Het verhaal rond Max ging niet over beleid of dossiers. Het draaide om loyaliteit, herinneringen en afscheid. Die menselijke laag zorgde voor herkenning bij velen. Even stond niet de functie centraal, maar de persoon daarachter. Het verlies maakte zichtbaar dat rouw iedereen kan treffen.
Ingetogen maar betekenisvol afscheid
Je merkt dat Faber met haar woorden op rustige wijze afscheid nam van Max. De herinneringen aan gezamenlijke tochten blijven bestaan. Voor buitenstaanders bood het moment een zeldzame inkijk in haar privéleven. Het nieuws werd breed gedeeld en besproken. Daarmee kreeg het afscheid een publieke dimensie. Toch blijft de kern persoonlijk. Verdriet vraagt ruimte, ook na een leven in de openbaarheid.
