Je merkt hoe de afgelopen periode voor Monique Westenberg volledig werd beheerst door zorgen om haar hondje Gioia. Medische afspraken, onzekerheid en moeilijke keuzes bepaalden haar dagen. De situatie vroeg emotionele veerkracht en doorzettingsvermogen. Via sociale media deelt Monique haar verhaal open en kwetsbaar. Dat raakt veel volgers, omdat het niet alleen gaat over ziekte, maar ook over liefde, hoop en vasthouden wanneer alles uitzichtloos lijkt.
Een zwaar jaar vol medische tegenslagen
Je leest hoe Monique terugkijkt op een bijzonder zwaar jaar. In haar update benadrukt zij hoeveel steun zij heeft ervaren. Ze schrijft letterlijk: “We hebben echt een stom jaar achter de rug wat haar gezondheid betreft.
Ze begon het afgelopen jaar met een zware hernia en spondylose. Daarnaast heeft ze natuurlijk al zes jaar artrose in haar achterpoten.” Deze klachten veroorzaakten pijn en beperkingen. Dagelijkse beweging werd steeds lastiger en de zorgen namen toe.
Voorzichtige verbetering door alternatieve behandelingen
Je ziet hoe Monique alles aangreep om Gioia verlichting te geven. Acupunctuur en roodlichttherapie boden aanvankelijk hoop. De hernia bleef onder controle en Gioia leek op te knappen. Haar levenslust kwam voorzichtig terug. Dat gaf Monique nieuwe energie. Die positieve periode bood ademruimte. Het liet zien dat kleine verbeteringen groot kunnen voelen wanneer de zorgen zich opstapelen.
Een nieuwe klap door een zware diagnose
Die hoop werd abrupt doorbroken in de zomer. Bij Gioia werd kanker vastgesteld. Monique beschrijft dat moment indringend. Ze schrijft: “Mijn wereld stond stil, maar we besloten te vechten.” De diagnose zette alles opnieuw op scherp. Angst en onzekerheid keerden terug. Toch koos Monique voor behandeling, gedreven door liefde en de wens om Gioia elke kans te geven.
Zware gevolgen van chemobehandelingen
Je leest hoe de chemobehandelingen diepe sporen nalieten. Gioia’s weerstand daalde sterk. Daardoor ontstond een ernstige bacteriële infectie in haar achterpootjes. Die situatie werd levensbedreigend. Gioia moest met spoed worden opgenomen. Monique beschrijft deze periode als een van de zwaarste uit haar leven. Ze schrijft: “Ze belandde in het ziekenhuis en lag te vechten voor haar leven… Machteloos en kapot van verdriet bleef ik hopen dat ze erbovenop zou komen, want ze verdiende het niet om op deze manier te gaan.
Deze meid was gelukkig ook echt nog niet klaar hier op aarde…”
Een ingrijpende beslissing zonder makkelijke uitweg
Na de ziekenhuisopname stond Monique voor een loodzware keuze. Zij besloot de chemobehandelingen te stoppen. De reden was pijnlijk maar duidelijk. Ze wilde Gioia niet verder verzwakken. Het moest het één of het ander zijn. Zonder chemo voelde Gioia zich beter en liet ze weer vrolijk gedrag zien. Dat gaf hoop, maar ook onzekerheid. De angst bleef aanwezig.
Een nieuw dieptepunt in december
Je merkt hoe december opnieuw alles veranderde. Gioia kon op een gegeven moment niet meer zelfstandig opstaan. Monique ging terug naar het ziekenhuis. Daar kreeg zij te horen dat artsen niets meer konden betekenen. Dat oordeel kwam hard aan. Huilend keerde zij naar huis terug. Het gevoel van machteloosheid was overweldigend. Toch bleef iets in haar zeggen dat opgeven geen optie was.
Volhouden tegen alle verwachtingen in
Thuis besloot Monique direct opnieuw te starten met roodlichttherapie. Ze handelde vanuit hoop en intuïtie. Wat daarna gebeurde, voelde voor haar als een wonder. De volgende ochtend stond Gioia weer zelfstandig op. Dat moment raakte haar diep. Het gaf nieuwe moed. Monique zette de behandelingen voort. Stap voor stap zag zij Gioia verder herstellen.
Een band die sterker wordt door tegenslag
Je leest dat Gioia zich tot op de dag van vandaag opvallend goed voelt. Monique schrijft: “Tot op de dag van vandaag is ze supervrolijk en speels en laat ze me elke dag voelen dat ze nog zó graag bij ons is.” De band tussen hen lijkt verdiept. Alles wat zij samen hebben doorstaan, heeft hun verbondenheid versterkt.
Een persoonlijke les uit een emotionele periode
Monique sluit haar verhaal af met een boodschap die uit het hart komt. De afgelopen tijd leerde haar hoe belangrijk het is om te vertrouwen op je gevoel. Ze eindigt met de woorden: “Luister altijd naar je gevoel. Mijn meisje. Mijn warrior.” Het verhaal van Gioia raakt veel mensen. Het laat zien hoe diep de band tussen mens en dier kan zijn.
