Voor velen lijkt het vanzelfsprekend: het streven naar gelijke rechten en een samenleving waarin iedereen dezelfde kansen krijgt. Voor Hassan, 36 jaar en van Marokkaanse afkomst, ligt dit echter anders. Zijn visie op gelijkheid wijkt af van de gangbare westerse idealen. “Ik geloof niet in gelijke rechten zoals men hier ziet. In onze cultuur werkt het anders. De rollen zijn duidelijk afgebakend, en dat is gewoon zo.”
Hassan groeide op in een traditioneel Marokkaans gezin. Zijn opvoeding was doordrenkt van waarden en normen die generaties teruggaan. Mannen en vrouwen hebben hun eigen verantwoordelijkheden, een wereldbeeld waarin het westerse idee van volledige gelijkheid volgens hem niet past. “In mijn cultuur is het duidelijk,” zegt hij. “Mannen en vrouwen hebben hun eigen taken. Het zou een chaos worden als iedereen hetzelfde zou moeten doen. De structuur geeft ons stabiliteit.”
Wanneer Hassan het heeft over gelijkheid, merkt hij op dat westerlingen zijn visie vaak verkeerd begrijpen. Hij voelt zich niet onderdrukt, noch ziet hij de traditionele rolverdeling als iets negatiefs. Integendeel, hij beschouwt het als een vorm van respect voor eeuwenoude tradities. “Hier denkt men dat alles hetzelfde moet zijn om gelijk te zijn, maar in mijn cultuur gaat het om harmonie. De rollen zijn er voor een reden,” legt hij uit.
Toch gaat deze visie niet zonder conflict. Hassan, die al jaren in Nederland woont, merkt regelmatig dat zijn overtuigingen in botsing komen met de westerse waarden. Collega’s en vrienden vinden zijn opvattingen soms verontrustend, vooral omdat hij geen geheim maakt van zijn afkeer voor wat hij beschouwt als het opdringen van gelijkheid. “Waarom moeten we allemaal hetzelfde zijn? Laat mensen hun eigen cultuur behouden,” stelt hij fel.
Voor Hassan heeft de traditionele rolverdeling een grote invloed op zijn gezinsleven. Zijn vrouw, die ook een Marokkaanse achtergrond heeft, werkt weliswaar parttime, maar binnen het gezin draagt ze de zorg voor de kinderen en het huishouden. “Dit werkt voor ons. Ze weet wat haar taken zijn, en ik weet die van mij. Dit geeft ons rust en stabiliteit.”
Hassan voelt zich vaak in een hoek gedreven door de media, die volgens hem een verkeerd beeld schetsen van traditionele denkbeelden. “Ze noemen het ouderwets of onderdrukkend, maar waarom zouden westerse waarden altijd superieur zijn? Ik voel me soms als een vreemdeling in mijn eigen huis. Het is moeilijk als je overtuigingen continu worden bekritiseerd.”
Hassan maakt zich zorgen over de toekomst van zijn kinderen. Hij vraagt zich af hoe zij zullen omgaan met hun Marokkaanse achtergrond in een maatschappij die hen andere waarden aanleert. “Ik wil dat mijn kinderen trots zijn op hun cultuur, maar ik weet dat ze beïnvloed worden door hun omgeving. Het is een constante strijd om hen onze waarden bij te brengen zonder dat ze het gevoel krijgen anders te zijn.”
De clash tussen de culturen waarin hij leeft, blijft een pijnpunt. Hassan merkt dat het hem soms uit balans brengt. Hij wil trouw blijven aan zijn wortels, maar tegelijkertijd zijn plaats vinden in de Nederlandse maatschappij. “Ik heb het gevoel dat ik continu tussen twee werelden leef. Het is vermoeiend, maar ik wil niet toegeven aan druk om mijn cultuur los te laten.”
In het licht van het integratiedebat heeft Hassan duidelijke meningen. Hij vindt dat integratie niet moet betekenen dat mensen hun identiteit en cultuur moeten inruilen voor de westerse waarden. “Iedereen praat over integratie, maar vaak bedoelen ze assimilatie. Ik wil niet dat mijn kinderen hun afkomst vergeten om ergens bij te horen.”
Hoe ziet Hassan de toekomst voor zich? “Ik wil dat er een samenleving komt waarin er ruimte is voor verschil. Waar mijn kinderen niet hoeven te kiezen tussen twee werelden, maar trots kunnen zijn op beide.”
