Piet Kamerman, de geliefde acteur die je vooral kent als barman Lowietje uit de televisieserie Baantjer, is op 99-jarige leeftijd overleden. Zijn familie maakte maandag bekend dat hij op 3 juni in Utrecht is gestorven. Afgelopen vrijdag vond de crematie in besloten kring plaats. Met zijn overlijden komt er een eind aan een indrukwekkende carrière die generaties overstijgt en zowel het Nederlandse als het Ierse toneel beïnvloedde.
Van Eindhoven tot Ierland: een leven in dienst van het theater
Kamerman werd geboren in Eindhoven en begon zijn acteercarrière kort na de Tweede Wereldoorlog. Ondanks zijn verhuizing naar Ierland eind jaren zestig, bleef hij betrokken bij het Nederlandse toneel en televisie.
Hij speelde in gerenommeerde producties als De Stille Kracht en De Verlossing, waarin hij overtuigde als de eenogige pastoor Kips.
Ook op de planken blonk hij uit, onder meer met zijn vertolking van Krapp in Krapps Last Tape bij Toneelgroep Studio. Zijn werk getuigde van een diepe toewijding aan het vak, die hem erkenning opleverde van publiek en vakgenoten.
Nationale roem als Lowietje in Baantjer
Tussen 2000 en 2006 groeide Kamerman uit tot een herkenbaar gezicht voor heel televisiekijkend Nederland. Zijn rol als barman Lowietje in Baantjer maakte hem geliefd bij een breed publiek.
Met zijn warme, licht filosofische uitstraling bracht hij rust en reflectie in de serie, die verder vooral draaide om misdaad en mysterie. Zijn aanwezigheid achter de bar vormde een herkenbaar rustpunt, week in week uit. Voor velen was hij niet alleen een personage, maar ook een vriend op het scherm.
Een theaterdroom in het Ierse platteland
Ver van de Nederlandse spotlights bouwde Kamerman met zijn vrouw aan een ander toneelbestaan. In Ierland richtten ze samen het Gurtycloona Theatre op.
Midden op het platteland regisseerde hij onder andere een uitvoering van Waiting for Godot met lokale amateurspelers. Ondanks de beperkte middelen bracht hij er theater van hoog niveau, met diepe betrokkenheid en liefde voor het ambacht. Zijn inzet voor cultuur reikte daarmee tot ver buiten de gevestigde podia.
Laatste optredens met blijvende impact
Ook op hoge leeftijd bleef Kamerman actief voor de camera. Je kon hem op 82-jarige leeftijd nog bewonderen in films als Loenatik: De Moevie (2002) en Wolfsbergen (2007). Zijn passie voor acteren was onverminderd sterk, zelfs toen zijn fysieke kracht afnam.
In 2014 stond hij voor het laatst op de planken met zijn eigen monoloog Dansen met Suzanne. In dat stuk bracht hij het verhaal van een oude man die terugblikt op zijn leven, ingetogen maar krachtig. Het was een rol waarin hij zijn persoonlijke ervaringen verwerkte en daarmee zijn publiek diep wist te raken.
Een leven dat tot het eind bleef inspireren
In 2020 kreeg Kamerman opnieuw aandacht tijdens het Nederlands Film Festival. De documentaire Het Late Leven, gemaakt door Jaap van den Beukel en Pascale Korteweg, gaf een indringend beeld van zijn laatste jaren. Je zag hoe hij zijn ouderdom omarmde met rust, relativering en nieuwsgierigheid.
Zijn belangrijkste levensles klonk eenvoudig maar doordacht: “Je voelt je gewoon jonger dan je bent.” Het typeerde zijn houding: opgewekt, wijs en zonder drama.
Piet Kamerman laat niet alleen een indrukwekkend oeuvre achter, maar ook een levenshouding waar je als kijker en mens iets van leert. Zijn stem en aanwezigheid zullen voortleven in de herinnering van velen.
