Rossana Kluivert en haar man Patrick leven momenteel duizenden kilometers van elkaar verwijderd. Terwijl Patrick in Indonesië aan de slag is gegaan als bondscoach van het nationale elftal, blijft Rossana met hun zoon Shane in Barcelona. Het stel probeert de afstand werkbaar te houden, maar de realiteit van een leven op verschillende continenten weegt zwaar, vooral voor Rossana.
Een bewuste keuze om bij haar zoon te blijven
In een interview met het tijdschrift Party vertelt Rossana openhartig waarom ze in Barcelona is gebleven. Hun zoon Shane speelt bij FC Barcelona, en voor haar is het geen optie om hem alleen te laten. “Ik vind het ongezellig als Shane helemaal alleen in Barcelona is,” zegt ze. “Hij is jong, en ik wil dat hij zich gesteund voelt in zijn carrière.”
Voor Rossana is het verlaten van Barcelona moeilijker dan het vertrek uit Nederland. “In Amsterdam zijn opa’s, oma’s en andere familieleden dichtbij. Maar hier hebben we niet onze hele familie, zoals neefjes, nichtjes en broers in de buurt. Dat maakt het een ander verhaal.” Met die woorden benadrukt ze dat haar keuze vooral draait om moeder zijn, niet om glamour of gemak.
Patrick volledig gefocust op zijn werk
Patrick, die zich nu volledig richt op zijn nieuwe functie als bondscoach van Indonesië, ervaart de scheiding anders. Zijn leven draait om voetbal, schema’s en verantwoordelijkheid voor een heel team. “Missen is een groot woord,” zegt hij nuchter. “Op bepaalde momenten mis ik mijn vrouw en kinderen, maar tegelijkertijd ben ik daar honderd procent gefocust op wat ik doe.”
Voor hem biedt zijn werk een vorm van afleiding. Lange dagen, vergaderingen en trainingen vullen zijn agenda. “Ik heb mijn staf om me heen en weet wat ik thuis heb,” legt hij uit. Patrick zegt zich niet eenzaam te voelen, maar erkent dat het leven in Indonesië hectisch is en weinig ruimte laat voor contact met zijn gezin.
Rossana worstelt met de afstand
Voor Rossana is de afstand lastiger te verdragen. Ze vertelt eerlijk dat ze haar man vaker mist dan andersom. “Ik mis hem meer dan hij mij,” geeft ze toe. “Als ik hem belde, nam hij nooit op. Hij zat dan in zijn kamer te werken of was in bespreking. Daar gaan ze zelfs om tien uur ’s avonds nog door.”
Ze merkt dat Patrick volledig opgaat in zijn werk, zelfs tijdens haar bezoeken. Zijn dagen zijn gevuld met trainingen, vergaderingen en reizen tussen verschillende steden. “Hij is dan zo gefocust op dat team dat ik hem weinig spreek. En dan heb je straks ook nog het tijdsverschil,” vertelt ze. De gesprekken tussen hen zijn kort en vaak zakelijk, wat de afstand nog voelbaarder maakt.
De balans tussen moeder en echtgenote
Ondanks het gemis probeert Rossana haar focus te houden op wat ze het belangrijkst vindt: de ontwikkeling van Shane. “Ik voel me verantwoordelijk om bij hem te blijven,” zegt ze. Ze ondersteunt haar zoon bij zijn trainingen, zorgt voor structuur in huis en probeert een stabiel gezinsleven te creëren, ondanks dat één ouder ver weg is.
De situatie vraagt volgens haar veel geduld en begrip. Rossana hoopt dat de afstand tijdelijk zal zijn en dat het gezin uiteindelijk weer samen kan wonen. Tot die tijd probeert ze het beste van twee werelden te combineren: een betrokken moeder zijn in Barcelona en een steunpilaar blijven voor Patrick in Indonesië.
Een gezin dat zich aanpast aan afstand
Het leven van de familie Kluivert staat in het teken van aanpassing en doorzettingsvermogen. Patrick bouwt aan zijn internationale carrière, terwijl Rossana thuis de stabiliteit bewaakt. Beiden weten dat hun keuzes offers vragen, maar ze hopen dat het tijdelijke karakter van de situatie hun band niet verzwakt.
Hoewel de afstand zwaar is, proberen ze elkaar te steunen vanuit hun eigen rol. Rossana blijft optimistisch. “We wisten dat dit niet makkelijk zou worden,” zegt ze, “maar we doen het voor het gezin, voor de toekomst.”
