Vijf jaar na het overlijden van zijn dochtertje Donna kijkt zanger Jan Dulles met een mengeling van pijn, berusting en liefde terug op de gebeurtenis die zijn leven voorgoed veranderde. In een openhartig gesprek vertelt hij hoe het verlies van zijn pas 13 weken oude dochter hem en zijn vrouw Caroline diep heeft geraakt. Het verdriet dat ooit alles overspoelde, maakt inmiddels deel uit van wie ze samen zijn geworden.
Een onvoorstelbare wending in het leven
Het overlijden van Donna kwam volledig onverwacht. “We stonden opeens middenin het grootste verdriet wat je als ouder kunt meemaken. Het is onvoorstelbaar hoe snel het leven kantelt,” herinnert Dulles zich. De oorzaak bleek een scheurtje in haar middenrif, met fatale complicaties tot gevolg.
“Donna werd op de dag voor kerst begraven. Uitgerekend in de kerstperiode… waar ik altijd zo van heb gehouden,” vertelde hij eerder. Die dagen, ooit symbool van warmte en samenzijn, kregen plots een rauwe, pijnlijke betekenis. Het contrast tussen het feestelijke seizoen en het onvoorstelbare verlies maakte die tijd extra zwaar.
Een gemis dat nooit verdwijnt
Hoewel de jaren verstrijken, blijft de leegte voelbaar. “Dat is iets wat je leven nooit meer loslaat. Die vijf jaar zijn zó snel gegaan, maar het gemis blijft. En dat hoort nu bij ons,” zegt Jan. Toch voelt hij dat niet als iets negatiefs.
“We denken elke dag aan haar, want ze is overal. Dat is niet pijnlijk in de zin van: ik trek het niet meer, maar het blijft wel gevoelig.” Volgens de zanger is de herinnering aan zijn dochter verweven met het dagelijks bestaan. Haar aanwezigheid zit in kleine dingen, in muziek, in gesprekken en in momenten van stilte.
Rouw die langzaam een plek krijgt
De weg naar acceptatie was lang en zwaar. Dulles benadrukt hoe belangrijk professionele hulp kan zijn bij een verlies van deze omvang. “Ik zeg altijd tegen mensen die zoiets meemaken: ‘Zoek een therapeut’. Dit soort verlies kun je niet rationeel verwerken. Het is te groot.”
Volgens hem helpen gesprekken niet om verdriet weg te nemen, maar wel om het een plek te geven waar het mag bestaan. “Het helpt je om niet onderdoor te gaan.” Zijn woorden tonen hoe kwetsbaarheid en kracht elkaar kunnen ontmoeten in een rouwproces dat nooit echt eindigt, maar wel draaglijker wordt.
Een verhaal dat moeilijk te herbeleven is
Hoewel Dulles openlijk over het verlies van Donna spreekt, probeert hij het herbeleven te vermijden. Drie jaar geleden deelde hij zijn verhaal in het EO-programma Lazarus, maar die uitzending kijkt hij niet terug. “Het klinkt misschien gek, maar als ik het verhaal vertel over de dood van Donna, dan gaat dat als op een soort automatische piloot,” zei hij destijds.
Op Instagram schreef hij: “Ik realiseer me op dat moment niet hoe heftig dat verhaal is. Omdat ik het zelf heb meegemaakt, of zo. Ik kan het niet goed uitleggen. Ik realiseer me wél dat het voor andere mensen heel heftig is om aan te horen.” Die afstand helpt hem om met zijn emoties om te gaan, zonder overweldigd te raken door het verleden.
De kracht van herinnering en verbondenheid
Vijf jaar later blijft Donna een onlosmakelijk deel van het gezin. Jan en Caroline leven met het gemis, maar ook met de liefde die blijft bestaan. Die verbondenheid, zegt hij, maakt het leven dragelijker. Het verlies veranderde zijn kijk op geluk, verdriet en wat werkelijk belangrijk is in het leven.
Zijn verhaal biedt herkenning en troost aan anderen die met eenzelfde verlies kampen. Dulles laat zien dat tijd niet alle wonden heelt, maar wel leert om met pijn te leven. “Het gemis hoort nu bij ons,” zegt hij. Zijn woorden dragen een boodschap van hoop, liefde en aanvaarding — zelfs in het diepste verdriet.
