Froukje de Both (53) doet in het EO-programma De Kist een emotionele onthulling die ze jarenlang met niemand deelde. Voor het eerst vertelt ze over Olivier, haar eerste grote liefde, die op jonge leeftijd plotseling overleed. Zijn dood betekende het begin van een eenzame strijd die haar tot op de dag van vandaag blijft tekenen. Door haar verhaal te delen, laat ze zien hoe langdurig en rauw rouw kan zijn, zelfs tientallen jaren na het verlies.
Verliefd op een vrije geest met wie ze de toekomst zag
Froukje was zestien toen ze Olivier ontmoette. Hij was haar eerste echte liefde, en ze viel onmiddellijk voor zijn vrije geest. “Een heel bijzonder mens,” zegt ze.
Ze waren drie jaar samen en hadden concrete plannen om te gaan samenwonen. Alles leek op zijn plek te vallen, totdat Olivier plots hevige hoofdpijn kreeg en besloot naar de dokter te gaan. Wat begon als een medisch raadsel, eindigde in een nachtmerrie.
Diagnose met fatale afloop en een pijnlijk gemis
Uit het onderzoek bleek dat Olivier vocht in zijn kleine hersenen had. Een operatie was onvermijdelijk. Kort daarna vroeg hij Froukje niet langs te komen in het ziekenhuis. “Hij zei: ‘Ik wil niet dat Froukje er is, want ik wil niet dat ze schrikt.’” Die beslissing brak haar hart, maar ze respecteerde zijn wens.
Na de operatie volgde slecht nieuws: er was iets misgegaan, en een tweede ingreep bleek noodzakelijk. Olivier belandde in coma en werd nooit meer wakker. Froukje kreeg nooit de kans om afscheid te nemen.
Alleen in het donker: eenzaamheid als enige metgezel
Op negentienjarige leeftijd stond Froukje er helemaal alleen voor. De rouw overviel haar, maar ze kon er met niemand over praten. “Degene van wie ik houd, gaat nu gewoon dood,” zei ze, nog altijd zichtbaar geraakt.
De relatie met haar moeder was onvoldoende hecht om zulke diepe gesprekken te voeren. Ze droeg het verlies alleen, terwijl de buitenwereld doordraaide alsof er niets gebeurd was.
Overleven werd een noodzaak, geen keuze
Ze probeerde haar leven weer op te pakken, maar voelde zich voortdurend afgesneden van anderen. “Ik moest door, maar wist niet hoe.” Ze ontwikkelde een overlevingsstrategie: emoties wegstoppen, doorgaan, niet zeuren.
Dat werkte, tot op zekere hoogte. “Ik denk dat ik daardoor vaak een soort eenzaamheid voel in mijn leven.” Het verdriet dat geen ruimte kreeg, bouwde zich stilzwijgend op, als een muur tussen haar en de wereld.
Nu pas durft ze verdriet echt toe te laten
Pas de afgelopen jaren heeft Froukje geleerd haar verdriet toe te laten. Ze leerde dat het oké is om pijn te voelen. “Kan je nagaan, dat ik nu pas mezelf veel meer toesta om verdriet en de niet zulke leuke emoties ook te voelen.”
Het gemis van Olivier is er nog steeds, maar ze begint het eindelijk te erkennen in plaats van het weg te stoppen. De ruimte die ze nu maakt voor haar gevoelens voelt als een noodzakelijke heling na decennia van stilte.
