Op een verpleeghuisafdeling kan een dienst in een paar minuten compleet omslaan. In het ene uur heerst er routine, het volgende moment vraagt een bewoner acuut aandacht of staat familie met zorgen en vragen voor je neus.
Juist daarom steunt zo’n afdeling op één basisafspraak: iedereen moet scherp en betrouwbaar zijn. Als er twijfel ontstaat over iemands functioneren, gaat het al snel niet meer alleen over die persoon, maar over de veiligheid van tientallen kwetsbare mensen.
Een avond die anders voelde
In het Engelse Church House Nursing Home in Nantwich liep een avonddienst op 4 juni 2024 anders dan collega’s gewend waren. Niet door een onverwachte medische situatie, maar door wat meerdere teamleden tegelijk meenden te zien.
Het verpleeghuis biedt plek aan 44 bewoners, waaronder mensen met dementie en andere aandoeningen die veel toezicht nodig hebben. In zo’n setting is een ‘klein’ moment van onoplettendheid zelden klein, omdat de gevolgen groot kunnen zijn.
Waarom alert zijn hier geen luxe is
Zorg in een verpleeghuis draait om timing en nuance: medicatie op tijd, signalen van achteruitgang herkennen, en rust bewaren als er iets misgaat. Bewoners kunnen vaak niet goed uitleggen wat ze voelen of wat er verandert.
Tijdens avonddiensten staat de bezetting bovendien vaak strakker dan overdag. Er is minder ruimte om taken te schuiven of iemand “even” te vervangen, waardoor één collega die niet goed functioneert direct druk zet op het hele team.
Collega’s sloegen alarm
Volgens stukken die later in een tuchtzaak werden besproken, maakten meerdere medewerkers zich zorgen over verpleegkundige Karen Jane Makinson. Het ging niet om één losse indruk: verschillende collega’s zagen volgens hun verklaringen dezelfde signalen.
Zij zouden hebben gemerkt dat haar coördinatie en alertheid niet waren zoals het hoorde. De onrust nam toe, waarna het management erbij werd gehaald omdat de situatie volgens betrokkenen niet langer veilig of normaal aanvoelde.
Signalen die direct vragen oproepen
De Britse toezichthouder Nursing and Midwifery Council (NMC) beschreef dat Makinson tijdens die dienst “extreem onder invloed” zou zijn geweest. Getuigen verklaarden dat zij door het gebouw wankelde en slingerde.
Ook zou ze op ongepaste momenten hard hebben gelachen en moeite hebben gehad met traplopen. In een omgeving waar valrisico’s serieus zijn en snel handelen essentieel is, zijn dat signalen die meteen tot ingrijpen kunnen leiden.
Ingrijpen om risico’s te beperken
Manager Robert Hammond besloot volgens verklaringen haar autosleutels in te nemen. Niet als publieke vernedering, maar vanuit een praktische zorg: als iemand mogelijk niet veilig kan werken, kan die wellicht ook niet veilig rijden.
Dat is een lastige, maar herkenbare dilemma-situatie in de zorg. Het gaat niet om roddel of sensatie, maar om schade voorkomen, omdat de marge klein is wanneer je verantwoordelijk bent voor kwetsbare bewoners.
Zelfs een taxi regelen lukte niet
In dezelfde procedure wordt beschreven dat het Makinson niet lukte om zelfstandig een taxi te boeken. Een senior verzorgende moest helpen, omdat haar vingers volgens de verklaring niet goed meewerkten op haar telefoon.
Uiteindelijk namen collega’s de praktische organisatie over om haar veilig thuis te krijgen. Ondertussen liep het werk op de afdeling door, met bewoners die zorg nodig hadden en collega’s die taken moesten opvangen.
De uitleg van de verpleegkundige
Makinson ontkende dat zij dronken op het werk was verschenen. Ze verklaarde dat ze rond lunchtijd twee glazen wijn had gedronken, ongeveer acht uur voor haar dienst, en vond het onwaarschijnlijk dat dit later nog effect had.
Haar wankelen schreef ze onder meer toe aan lopen terwijl ze op haar telefoon keek. Het niet kunnen boeken van een taxi zou komen doordat ze een nieuwe app gebruikte waarmee ze nog niet vertrouwd was.
Het oordeel van de tuchtraad
Het NMC-panel vond die verklaring niet overtuigend. In de uitspraak staat dat meerdere onafhankelijke getuigen consistent beschreven dat er sprake was van verminderd controlevermogen, ongepast gedrag en duidelijk slechtere coördinatie.
De tuchtraad concludeerde dat het “waarschijnlijker dan niet” was dat alcohol haar vermogen om veilig te werken had aangetast. Het waggelen en slingeren werd als bewezen gezien en als ernstig wangedrag bestempeld.
Wat dit betekent voor bewoners en vertrouwen
Volgens de tuchtraad zat het risico niet alleen in motoriek, maar ook in beoordelingsvermogen. Een verpleegkundige die signalen mist, kan te laat ingrijpen bij benauwdheid, een val of een plotselinge verslechtering.
Daarmee ontstaat een aanzienlijk risico op schade, stelde het panel. En dat raakt de kern van verpleeghuiszorg: familie moet erop kunnen vertrouwen dat hun naaste veilig is, óók als die zelf niet goed kan aangeven wat er misgaat.
Ontslag en een schorsing van twaalf maanden
De zaak kreeg concrete gevolgen. Makinson werd op 14 juni 2024 door haar werkgever ontslagen, waarmee haar dienstverband stopte terwijl het tuchtrechtelijke traject nog liep.
Daarbovenop legde het NMC een schorsing van twaalf maanden op. In die periode mag zij niet als verpleegkundige werken, waarna opnieuw gekeken wordt of terugkeer mogelijk is en onder welke voorwaarden dat zou kunnen.
Impact op teams en de sector
Voor collega’s zijn dit soort incidenten extra zwaar. Zij moeten acuut bijsturen, taken overnemen en tegelijk de sfeer op de afdeling stabiel houden. Dat kan wringen, ook omdat het vertrouwen in elkaar een klap krijgt.
Breder roept het de vraag op waar de nadruk moet liggen: strenger controleren of eerder signaleren en hulp bieden. Een cultuur waarin medewerkers snel kunnen aangeven dat het niet goed gaat, kan minstens zo belangrijk zijn.
Grenzen én ondersteuning
De tuchtraad maakte duidelijk dat bagatelliseren geen optie is als je werkt met kwetsbare mensen. Onder invloed zorg verlenen is onacceptabel, juist omdat het risico niet theoretisch is maar direct voelbaar op de vloer.
Tegelijk is de zorg werk dat veel van mensen vraagt, en persoonlijke problemen houden geen pauze bij de voordeur. Daarom blijft de uitdaging dubbel: duidelijke grenzen stellen én zorgen voor steun, begeleiding en een veilige meldcultuur.
Tot slot
Wat er in Nantwich gebeurde, laat zien hoe snel één moment van onveilig handelen een hele afdeling kan raken. In de zorg draait het om deskundigheid, maar ook om collega’s die elkaar durven beschermen.
Vind jij dat werkgevers vooral strenger moeten handhaven, of juist meer moeten inzetten op opvang en vroeg signaleren? Laat het weten via onze sociale media en praat mee.
Bron: nieuwsforum.nl
