De aanloop naar de documentaire over René Froger zorgde al langer voor gefluister en vragen in de televisiewereld. Terwijl veel bekende gezichten hun opwachting maken in René Froger: I’m a Singer, is één persoon opvallend afwezig.
Het gemis van deze voormalige Toppers-collega springt direct in het oog bij zowel kijkers als kenners van het genre.
De uitzending van Vandaag Inside liet er geen twijfel over bestaan: de documentaire wordt stevig onder de loep genomen. Presentatoren en gasten bespreken niet alleen de lofzang die rond René Froger klinkt, maar ook de mensen die niet in beeld verschijnen.
Vooral het ontbreken van Gerard Joling roept vragen op. Is het slechts toeval, of schuilt er meer achter zijn afwezigheid?
Gerard Joling weigert deelname aan documentaire
Het antwoord op die vraag wordt door tv-kenner Tina Nijkamp gegeven: Gerard Joling heeft bewust niet meegewerkt aan de documentaire over René Froger. Er is geen sprake van knipwerk in de montage, zo benadrukt zij, maar van een duidelijke weigering.
“Nee, hij was er niet uitgeknipt. Dat verhaal ging, maar hij heeft niet mee willen werken, dus hij is er niet uitgeknipt,” verklaart Tina stellig aan tafel bij Vandaag Inside. Daarmee wordt direct korte metten gemaakt met speculaties over een bewuste verwijdering uit het eindproduct.
Volgens haar speelde er al langer van alles achter de schermen bij De Toppers. Tina vermoedt dat de onderlinge verhoudingen, ook ten tijde van de opnames van de documentaire, al niet optimaal waren. “Ja, ik denk dat er toch wel van alles speelde achter de schermen.
Ook toen deze documentaire werd gemaakt, liep het toch al niet lekker. Dat kan niet anders,” aldus Tina. De weigering van Gerard om mee te doen lijkt dus voort te komen uit deze sluimerende spanningen.
Kritiek op de documentaire en de hoofdrolspelers
De levensloop van Froger wordt in de documentaire uitgebreid belicht, maar dat roept ook vragen op bij het Vandaag Inside-panel. René van der Gijp begrijpt niet goed hoe iemand naar zo’n documentaire over zichzelf kan kijken zonder zich te schamen.
“Het is ook wel weer leuk dat zo iemand dat ding weer te zien krijgt en niet bij zichzelf denkt: nou, nou, nou, nou, nou,” merkt hij op.
Ook het optreden van René en zijn vrouw Natasja bij Renze Klamer op televisie stuit op weerstand. Johan Derksen uit openlijk zijn ergernis: “René zat vrijdagavond bij Renze en ik heb me er zo aan geërgerd.
Toen die jongen ziek was, kwam hij met een heel serieus hoofd in beeld en deed hij een beroep op het Nederlandse volk om de privacy van zijn gezin te respecteren.” Johan vindt het moeilijk te rijmen dat René nu samen met zijn vrouw aan tafel zit om hun verhaal publiekelijk te delen.
Volgens Johan is het vooral de publiciteitsdrang van Natasja die opvalt: “Nu zit hij met die publiciteitsgeile vrouw van hem aan die tafel en zitten ze een drama op te voeren hoe erg het allemaal is.
Het ergste is nog dat die zoon kwam optreden, die normaal alleen in een kroeg mag zingen omdat hij dezelfde achternaam heeft.”
Twijfels over oprechtheid en emotie
Valentijn Driessen sluit zich hierbij aan en noemt de emotionele scènes in de documentaire ongeloofwaardig. “Dat was toch gespeeld allemaal? Dat is toch al drie of vier keer opgenomen? Die mensen hadden totaal geen emotie.
Die zonen van hem niet, dat aangetrouwde gebeuren,” luidt zijn oordeel. Tina vraagt ter verduidelijking of hij het heeft over een bepaalde scène, waarop Valentijn bevestigt: “Er was totaal geen emotie, alleen bij René en z’n vrouw.
Dat was echt gespeeld.” Johan Derksen voegt hieraan toe dat hij Natasja vooral publiciteitsgeil vindt en dat zij altijd in de spotlights wil staan.
Reactie van de manager op de kritiek
Manager Benno de Leeuw reageert schriftelijk op de stroom van kritiek. Volgens hem is het belangrijk om de oorspronkelijke bedoeling van de documentaire niet uit het oog te verliezen.
“Er komt nogal wat kritiek op, maar eigenlijk was het de bedoeling dat hij een concert zou geven voor zijn 65ste verjaardag en we weten allemaal waarom dat niet door kan gaan.”
Benno benadrukt dat kritiek uiteraard mag, maar vindt dat daar ook een bepaalde mate van verdieping bij hoort. “Kritiek mag natuurlijk, maar daar hoort ook bij dat je je verdiept in de achtergrond en de bedoeling van een programma.
Wie deze documentaire beoordeelt alsof het een kritisch journalistiek portret had moeten zijn, gaat voorbij aan de insteek ervan. Juist in de huidige omstandigheden zou iets meer zorgvuldigheid en terughoudendheid op zijn plaats zijn.”
Johan Derksen heeft echter weinig geduld met deze uitleg en reageert kort: “Dit vind ik echt gelul.” Ook Tina Nijkamp vindt dat de makers van de documentaire de kritiek aan zichzelf te danken hebben. “Als je dat wil, moet je de documentaire 40 Jaar René Froger noemen en niet René Froger: I Am a Singer.
Dan moet je zeggen Op weg naar Ahoy. Dat staat er niet bij. Je kunt de kijker niet kwalijk nemen dat die denkt: wat is dit voor lofzang, ik mis een kritische noot!”
Reflectie op het doel van de documentaire
Wilfred Genee vraagt zich af of de makers niet wat zijn doorgeschoten in hun aanpak. “Ik vraag me ook af of je dit moet doen. Het had ook wel een tandje minder gekund,” merkt hij op.
Tina voegt toe dat een documentaire juist interessant wordt wanneer ook de minder mooie kanten van een artiest worden belicht: “Als je een documentaire doet, moet je ook je struggles laten zien. Wat heb je meegemaakt? Was je jaloers op Marco Borsato?”
In plaats van de onverdeelde bewondering waarop René Froger wellicht gehoopt had, leidt de documentaire juist tot verdeeldheid en stevige kritiek. Terwijl vrienden in beeld hun loftrompet opsteken, is het oordeel in de studio van Vandaag Inside onverbiddelijk en kritisch.
