Frank van der Linde is geen man van ‘jammer dan’. Als hij vindt dat een overheid, loket of instantie slordig werkt of zijn rechten niet serieus neemt, dan gaat hij door. Niet met één boze brief, maar met procedures, klachten en verzoeken die soms jaren blijven doorlopen.
Wie hem een beetje volgt, weet dat hij niet snel afhaakt na een standaardmail of een afwijzing. Het levert hem inmiddels een opvallende reputatie op: die van activist die het systeem blijft testen, net zo lang tot er antwoord komt.
Een optelsom die veel wenkbrauwen doet bewegen
Wat de zaak nu opnieuw aanwakkert, is een bedrag dat Van der Linde zelf noemt: volgens hem is er in de loop der jaren minstens een half miljoen euro aan publieke betalingen richting hem gegaan. Hij vertelde dat in een interview met Het Parool.
Die som klinkt als één grote klapper, maar volgens Van der Linde is het vooral een stapeling. Denk aan vergoedingen, rente, immateriële schade en vooral: dwangsommen. Dat zijn bedragen die de overheid moet betalen als ze te laat reageert op verzoeken of klachten.
Waar het geld precies vandaan komt
Van der Linde voert al jaren procedures tegen uiteenlopende partijen: gemeenten, politie, het Openbaar Ministerie en ministeries. Veel zaken draaien om demonstraties, politiedossiers en de verwerking van zijn persoonsgegevens, onderwerpen die bij activisme al snel gevoelig liggen.
Een belangrijk mechanisme in zijn verhaal is de wettelijke beslistermijn. Als een instantie te laat beslist, kan een dwangsom volgen. Het gaat dan bijvoorbeeld om het opvragen van documenten, het corrigeren van registraties of klachten over politieoptreden.
Amsterdam als grootste betaler
In Van der Lindes eigen overzicht neemt de gemeente Amsterdam een flinke hap uit het totaal. Hij stelt dat de hoofdstad hem in totaal 227.000 euro betaalde, opgebouwd uit meerdere posten die over de jaren zijn vastgesteld.
Volgens zijn opsomming bestaat dat Amsterdamse bedrag uit 156.000 euro compensatie voor misgelopen inkomsten, 45.000 euro immateriële schadevergoeding en 26.000 euro wettelijke rente. Die betalingen hangen samen met één veelbesproken dossier.
De nasleep van de radicaliseringsaanpak
Van der Linde is actief rond thema’s als klimaat, Palestina, racisme en extreemrechts. Jarenlang werd hij door de overheid gevolgd als mogelijk risico binnen de radicaliseringsaanpak. Zo’n label verdwijnt niet vanzelf en kan iemands leven stevig beïnvloeden.
In 2023 bood burgemeester Femke Halsema excuses aan voor zijn onterechte opname in die aanpak. Amsterdam bevestigt dat er excuses zijn gemaakt en dat er is uitbetaald. Daarmee kreeg een langdurig hoofdstuk een officieel staartje.
LEES OOK:Hartverscheurende beelden afscheid Ben Saunders laten niemand onberoerd
Dwangsommen: kleine regels, grote bedragen
Van het door Van der Linde genoemde totaal van ongeveer een half miljoen zou grofweg 275.000 euro vooral uit dwangsommen bestaan. Hij zegt dat met name de politie flinke bedragen betaalde, maar ook Amsterdam, het OM en ministeries zouden in dat rijtje voorkomen.
Het idee achter een dwangsom is simpel: een overheid moet binnen termijnen werken. Gebeurt dat niet en moet een rechter ingrijpen, dan kan een bedrag volgen. Van der Linde zegt dat het in zijn ervaring kan oplopen tot circa 15.000 euro.
Verdienmodel of hardnekkige principekwestie?
Als er zoveel belastinggeld mee gemoeid is, komt de vraag vanzelf: voelt dat niet wrang? Van der Linde reageert in het interview fel op die suggestie. Volgens hem is het geen meevaller, maar geld dat ontstaat doordat overheden regels niet naleven.
Ook het idee dat hij procederen als verdienmodel gebruikt, wijst hij af. Hij zegt juist jarenlang financieel klem te hebben gezeten en dat deze bedragen hem ruimte geven om door te gaan. Op zijn 58e noemt hij vooral opluchting.
De raad van State ziet ook stapeling
De hoeveelheid procedures is in elk geval fors. Bij de Raad van State zijn inmiddels in meer dan veertig zaken uitspraken gedaan die aan Van der Linde gekoppeld zijn. En het is nog niet af: er zouden ook nog tientallen procedures lopen.
Vorige week kreeg hij opnieuw 3.000 euro toegekend. Tegelijk zette de Raad van State een kanttekening: veel zaken overlappen inhoudelijk. Daardoor moeten bestuursorganen en rechters telkens opnieuw uitzoeken hoe de verschillende dossiers precies samenhangen.
Een nieuwe grens bij schadevergoeding
Voor de nieuwste uitspraak zou Van der Linde in 2026 al 10.000 euro aan vergoedingen hebben gekregen omdat procedures te lang duurden. Daarna vroeg hij in vier nieuwe zaken opnieuw om zo’n vergoeding. Dit keer trok de Raad van State een lijn.
Omdat die vier dossiers sterk met elkaar verbonden waren, werd niet vier keer een bedrag toegekend, maar één keer 3.000 euro. Daarbij kwam een waarschuwing: als claims blijven stapelen om dezelfde reden, kan vergoeding later beperkt blijven.
Zijn kernpunt: de overheid maakt de kosten
Van der Linde vindt niet dat híj het systeem belast; hij draait het juist om. In zijn lezing ligt de oorzaak bij overheden die registreren, traineren, laat beslissen en pas bewegen als een rechter het afdwingt. Dan volgt er vanzelf een prijskaartje.
Hij gaat zelfs verder en schat dat de totale kosten voor de overheid hoger liggen dan wat hij ontving. Als je politie-inzet, juridische uren en interne afhandeling meetelt, zou het volgens hem boven een miljoen euro uitkomen. Is dat te verantwoorden, vraagt hij.
Reactie van de gemeente Amsterdam
In het interview stelt Van der Linde dat Halsema geprobeerd zou hebben hem het zwijgen op te leggen. De gemeente Amsterdam weerspreekt dat. Volgens de gemeente stond en staat het hem vrij om zich publiekelijk te uiten, ook kritisch.
Wat de gemeente wél bevestigt: er zijn excuses aangeboden voor zijn onterechte opname in de radicaliseringsaanpak en er is schadevergoeding plus compensatie voor gederfde inkomsten betaald. Over de rest blijft het debat duidelijk scherp.
LEES OOK:Déze dingen zijn strikt verboden om te doen in je eigen tuin (velen weten dit niet)
Waarom dit dossier steeds terugkomt
Deze kwestie gaat ondertussen over meer dan één activist. Het raakt aan vragen waar veel mensen mee worstelen: hoe zorgvuldig gaat de overheid om met persoonsgegevens, hoe wordt ‘radicalisering’ afgebakend en hoe toegankelijk is het recht als het systeem traag werkt?
Van der Linde zegt bovendien dat zijn bekendheid hem opnieuw kwetsbaar kan maken voor bedreigingen, vooral vanuit extreemrechtse hoek. Tegelijk ziet hij zijn missie helder: doorgaan met procederen en zichtbaar maken waar het volgens hem misgaat.
Nog lang niet klaar
Wie denkt dat dit dossier nu gesloten kan worden, komt waarschijnlijk bedrogen uit. Met tientallen lopende zaken en een activist die niet van plan is gas terug te nemen, is de kans groot dat er meer uitspraken en betalingen volgen.
Tegelijk lijkt duidelijk dat rechters kritischer kijken naar stapelende verzoeken en claims die sterk op elkaar lijken. Benieuwd hoe jij hiernaar kijkt: is dit een noodzakelijke correctie op een logge overheid, of schiet het door? Praat mee op onze socials.
Bron: nieuwsforum.nl
