De tragische dood van Marcel Blijd, medewerker van de penitentiaire inrichting Zaanstad, heeft een diepe schokgolf teweeggebracht onder zijn familie, vrienden en collega’s. Op een zonnige vrijdagmiddag werd Blijd op brute wijze doodgeschoten terwijl hij op het terras van café-restaurant De Baanderij aan de NDSM-werf in Amsterdam-Noord zat.
Het incident vond plaats in het volle daglicht, wat bij velen in de omgeving leidde tot ongeloof en intens verdriet.
Familie in rouw bijeen op plaats delict
Een dag na de fatale schietpartij verzamelden tientallen familieleden zich op de plek waar Marcel Blijd het leven liet. De sfeer was beladen met verdriet en het onbegrip was tastbaar. Bloemen sierden inmiddels de locatie, waar familieleden hun verdriet en woede de vrije loop lieten.
Blijd stond binnen de familie bekend als een warme familieman, een vertrouwenspersoon en een voorbeeldfiguur. Het verlies van zo’n centrale figuur maakt het gemis des te schrijnender.
Blijd zat die middag ontspannen aan de kade toen hij werd benaderd door een man in een opvallend rood trainingspak. De verdachte, die volgens bronnen bekend staat onder de bijnaam Soma, schoot Blijd neer. Het motief achter deze daad blijft vooralsnog onduidelijk.
Opmerkelijke uitroep van verdachte Soma
De politie onderzoekt verschillende scenario’s rond het incident. Er wordt onder meer gekeken naar een mogelijk conflict vlak voor de schietpartij, bijvoorbeeld over een loslopende hond, maar ook naar een mogelijk verband met Blijds werk in de gevangenis.
Volgens familie en bronnen zou de verdachte, Soma, eerder als gedetineerde in dezelfde inrichting hebben gezeten als waar Blijd werkte.
Neef Hedwig Sno meldt dat op videobeelden te horen is dat de verdachte na het schieten iets over medicijnen riep. “Hij zou gezegd hebben dat hij zeven keer zijn medicijnen niet had gekregen of zoiets.
Maar Marcel was toch geen dokter? Was die man in de war? Waarom liep hij dan zo rond?” vraagt Sno zich af. Deze vragen blijven bij de nabestaanden rondspoken, vooral omdat het onbegrijpelijk is dat iemand gewapend over straat kon lopen.
LEES OOK:Geweldig babynieuws voor Max Verstappen & Kelly Piquet
Een nicht van het slachtoffer spreekt haar verbazing uit over de situatie: “Is er dan helemaal geen tolerantiegrens meer in Nederland? Dat mensen met een vuurwapen over straat lopen, dat begrijp ik echt niet.” De onzekerheid over het motief en de toedracht van het drama blijft groot binnen de familie.
Een geliefd gezins- en familielid
Marcel Blijd werd door zijn familie gezien als het steunpunt. Als oudste van een groot Surinaams gezin genoot hij veel respect. “Je kon altijd bij hem aankloppen,” vertelt een nicht. “Hij was nooit boos, sprak nooit een oordeel uit en had altijd een luisterend oor.”
Ook op zijn werk stond Blijd bekend om zijn rechtvaardigheid en betrokkenheid. “Het klinkt misschien cliché, maar zelfs voor de gevangenen was hij goed en rechtvaardig. Dat was echt zo,” aldus een ander familielid.
Jeugdvriend Jerrel Wijnhard benadrukt Blijd’s duidelijke manier van communiceren: “Hij kon soms hard zijn, had een scherpe tong en was verbaal sterk. Maar mensen luisterden naar hem.” De impact van zijn plotselinge overlijden is groot, niet alleen op de familie maar ook binnen zijn vriendenkring en onder oud-collega’s.
Familie zoekt steun bij elkaar
Blijd werkte als teamleider in de PI Zaanstad en zijn pensionering kwam in zicht. Ondanks het grote verlies probeert de familie elkaar steun te bieden en samen verder te gaan. “We gaan door,” verklaart Jerrel Wijnhard.
“Dat leren we in onze cultuur. De bitterheid neem je op, en laat je van je afglijden. Dat moet, we móeten door.” Voor november stond een familiereünie gepland, die nu een beladen karakter krijgt. “Een barbecue, plezier maken, elkaar weer zien.
En dan is uitgerekend onze Marcel er niet bij,” zegt neef Hedwig Sno.
Een nieuw hoofdstuk dat niet mocht beginnen
In zijn privéleven stond Marcel Blijd aan het begin van een nieuwe fase. Hij woonde in Purmerend, had een vrouw en twee dochters, en was kort geleden opa geworden. Zijn oom, Hesdy Marengo, die slechts twee jaar jonger is dan Blijd, vertelt: “Hij was net twee maanden opa. Dat kun je toch niet geloven…”
Op de plaats van het drama kwamen familieleden samen om hem te herdenken. Hesdy en jeugdvriend Jerrel namen een symbolische slok Surinaamse rum en spuugden die uit over de bloemen, waarna ze het gebied met water besprenkelden.
“Om de geest te verdrijven,” legt Hesdy uit. “Marcel hoeft hier niet meer te zijn. Hij mag gaan rusten.” Ondanks het immense verdriet zoekt de familie steun bij elkaar.
Onderzoek naar de achtergrond van de schietpartij
De politie onderzoekt de aanleiding van het dodelijke schietincident en de relatie tussen de verdachte en het slachtoffer. Daarbij wordt gekeken naar een mogelijke woordenwisseling op het terras en naar een eerdere ontmoeting tussen Blijd en de verdachte, Soma, in het Justitieel Complex Zaanstad. Ook de precieze gebeurtenissen voorafgaand aan het schietincident worden onderzocht.
Wrang einde van een lange carrière
Dat Blijd’s werk risico’s met zich meebracht, wist hij zelf maar al te goed. In een eerder interview voor het programma De Werkvloer van Metro vertelde hij over incidenten waarbij hij door gedetineerden werd aangevallen.
Een van de meest heftige voorvallen was toen hij bijna werd gewurgd door een psychisch verwarde gedetineerde, nadat hij door een misverstand dacht dat een cel leeg was. “Ik doe de celdeur open en meteen heb ik twee handen om mijn keel.
Ja, dan word je overvallen,” vertelde hij destijds. Dankzij een persoonlijk alarmsysteem konden collega’s snel ingrijpen.
Blijd probeerde de heftige gebeurtenissen op zijn werk altijd daar te laten, zodat hij thuis gewoon vader en echtgenoot kon zijn. “Thuis ben je vader en echtgenoot. Op mijn werk ben je bewaarder. Dat zijn twee verschillende werelden,” zei hij hierover.
In april 2024 gaf Blijd nog aan niet bang te zijn dat zijn werkervaringen hem later zouden inhalen, omdat zijn pensioen in zicht kwam. “Ik ben op een leeftijd gekomen dat ik waarschijnlijk binnen vier à vijf jaar stop,” verklaarde hij toen.
Zijn plan was rond 2028 of 2029 afscheid te nemen van het gevangeniswezen, maar zijn carrière kwam abrupt en tragisch tot een einde na bijna veertig jaar dienst.
De politie zet het onderzoek naar de motieven van de verdachte voort. De familie van Marcel Blijd blijft hopen op antwoorden, terwijl zij het zware verlies van hun dierbare samen proberen te verwerken.
